Inmiddels is de invoering van deze wetgeving de tweede fase in gegaan. Per 1 juni 2008 moeten bedrijven stoffen die al onder het WMS vielen, gepreregistreerd hebben en ‘nieuwe’ stoffen laten registreren voor 1 december 2008 bij het europees agentschap voor chemische stoffen.
Onder het oude WMS moest de werkgever al een gevaarlijke stoffenboekhouding hebben en zijn werknemers voorlichten over de gevaren van stoffen en hoe daar veilig mee om te gaan. In praktijk echter namen veel bedrijven de gegevens van de leverancier over om ze vervolgens intern te verspreiden.
REACH gaat een stuk verder. Niet alleen vallen veel meer stoffen binnen het nieuwe systeem, maar de fabrikant moet ook de tussenproducten van zijn productieproces én alle voorwerpen die chemische stoffen bevatten, laten registreren. Bovendien moeten downstream gebruikers nu ook in kaart brengen hoe zij deze stoffen toepassen en welke risico’s hun werknemers lopen. Deze downstream gebruikers worden hierbij verplicht de risicobeheers-maatregelen te nemen die de fabrikant in de registratiedossiers heeft vermeld. Bovendien moet men ook de eindgebruikers van de gevaren bij verschillende toepassingen op de hoogte stellen.
So far voor de theorie.
Praktisch gezien krijgen fabrikanten en handelaars dus weer aardig wat papierwerk voor hun kiezen. En die verplichte opvolging van veiligheidsmaatregelen door downstream gebruikers. Wordt het op de werkvloer straks veiliger? Of gaat de fabrikant alle mogelijke veiligheidsmaatregelen vermelden om zich in te dekken, net zoals we zien bij bijsluiters van medicijnen. Als u volgende keer hoofdpijn heeft, pas dan op men een aspirientje; volgens de bijsluiter kan dat namelijk hoofdpijn veroorzaken. Bovendien ben ik benieuwd in hoeverre ik als eindgebruiker/consument in de toekomst beter wordt voorgelicht over de gevaren van een stof of produkt.
Eén conclusie moge in ieder geval duidelijk zijn: als veiligheidskundigen hebben wij voorlopig weer werk zat!!
Ben het eens met de opmerking dat REACH wellicht een versterking van ‘het indekken’ door bedrijven in de kaart speelt!
Als consument zit ik eigenlijk niet te wachten op nog meer informatie over mogelijke gevaren van producten… Wat mij betreft is het breekpunt welhaast bereikt: nog meer informatie draagt niet bij. Sterker: stompt af. Roekelozer consumeren tot gevolg.
Inderdaad, deze regeling betekent meer papierwerk en meer verantwoordelijkheid voor de fabrikanten. Maar wat is het alternatief? Fabrikanten die producten op de markt brengen en het vervolgens aan de overheid is om de schadelijke effecten (vooral die op lange termijn) aan te tonen? Het lijkt mij dat fabrikanten, die tenslotte de winsten op die producten opstrijken, de kosten van gezondheidsonderzoeken niet op de gemeenschap moeten afwentelen maar zelf hun verantwoordelijkheid pakken.
Helaas, zal dit in de praktijk tot het bekende indekken leiden met ellenlange bijsluiters.
REACH is monsterlijke wetgeving en een administratieve rompslomp van jewelste. De burger/consument wordt verleid met mooie praatjes ( van o.a. Greenpeace en andere linksen) dat alles gezonder en veiliger wordt. Helaas is dit niet (helemaal) waar ! De regelgeving is zo complex geworden dat niemand het meer snapt en in de praktijk zal blijken dat REACH onuitvoerbaar is. Het gaat de industrie sowieso veel geld kosten. Dit gaat veel bedrijven de kop kosten ! De extra kosten die door de industrie ( die overblijven) gemaakt worden zullen uiteindelijk betaald worden door de consumenten. Bovendien, alle importeurs/fabrikanten van een bepaalde stof zullen verplicht worden ’samen’ te werken. Neelie Smit-Kroes krijgt genoeg te doen de komende jaren !